Het leven van onze Japanse vriend

In de trein van Chengdu naar Lhasa ontmoetten we een Japanse jongen van 20 jaar. We werden al snel vrienden. Samen hadden we lol, genoten we van de Mount Everest en leerde hij ons over het leven in Japan.

Hiro is een twintigjarige afgestudeerde econoom. Ondanks zijn goede studie wil hij liever in de natuur werken. Hij is gek op bergen en is daarom apetrots op zijn bezoek aan Zwitserland. Het landschap vond hij fantastisch, maar het eten was een lastiger verhaal. Het Europese eten is volgens hem maar een flauwe mix van aardappels, vlees en een beetje saaie groente. Het naarste vond hij dat het eten zo vermoeiend was: hij kon namelijk niet slurpen, zoals hij in Japan wel doet.

Nu is Hiro op reis. Hij trok al door de Verenigde Staten, Maleisië en China en is nu, samen met ons, onderweg naar Tibet. Hij is gek op nieuwe mensen ontmoeten en overspoelt ons met vragen over het leven in Europa. Dat is ook waarom hij zo baalde dat er veel Japanners in zijn vorige hostel zaten. Hiro leert veel liever over andere landen en culturen.

Een baan voor het leven

Zijn eindhalte is Nepal. Daarna vliegt hij terug naar Nagano en begint een heel nieuw leven. Hij beseft dat hij een baan moet gaan zoeken voor de rest van zijn leven. Hij moet, op twintigjarige leeftijd, een keuze maken voor het leven. Van baan wisselen in Japan is simpelweg not done. Als ik hem vraag of dat misschien komt door een tekort aan banen, geeft hij eerlijk toe dat het enkel een eerkwestie is.

Hiro’s vader had het afgelopen jaar drie vrije dagen. “Voor een begrafenis”, voegt hij er lachend aan toe. Onder zijn lach schuilt een angst voor het stressvolle leven dat hij tegemoet gaat.

Perspectief

Terwijl wij nog een enorme tijd van vrijheid voor ons hebben en geboren zijn in een land waar jobhoppen de normaalste zaak van de wereld is, maakt onze nieuwe Japanse vriend zich op voor een baan voor de rest van zijn leven. Ademloos luistert hij naar de lijst van bestemmingen die nog voor ons ligt, maar we merken geen sprankje jaloezie. Oprechte interesse, dat is wat hij uitstraalt.

Vijf dagen na onze treinreis is hij op de plek waar hij al jaren van droomt. De tranen schieten hem in de ogen als hij de Mount Everest ziet. Japan is nog even heel ver weg. Over een maand begint voor Hiro het harde leven in het land waar stress aan de orde van de dag is, eer boven alles gaat en de treinen altijd stipt op tijd rijden, net als in Zwitserland.