Het Annapurna Circuit

We zijn opgewonden en een tikkeltje nerveus. Voor ons ligt het Annapurna Circuit, een trektocht van 210 kilometer door een van de beroemdste gebergten. De hoogste pas, de Torong-La, ligt op 5416 meter.

Die pas is vandaag nog heel ver weg. Een beetje onwennig pakken we de backpack en laten we het startpunt achter ons. Binnen een kwartier stroomt het zweet al over onze voorhoofden. Het is het heetst van de dag, maar we hebben direct de smaak te pakken. Naar deze trektocht hebben we maanden uitgekeken en het voelt goed om nu eindelijk de eerste meters af te leggen.

Al snel worden we beloond met het eerste uitzicht. De kolkende Marsyangdi rivier stroomt langs het pad en blijft ons de komende dagen volgen als wij stroomopwaarts lopen. Als we de eerste touwbrug overlopen en het krachtige water onder ons zien, beseffen we dat we begonnen zijn met een waanzinnige ervaring.

We laten de autoweg achter ons en lopen door een groene vallei met palmbomen, kleurrijke vlinders en vogels. Om ons heen reizen de indrukwekkende Annapurna’s op, langzaam gaat het gras over in een rotspad en klauteren we de bergen op.

Een onvermijdelijke dip

Na drie dagen komen we aan in Chame, een grotere plaats dan de andere dorpjes die we passeerden. Hoewel we vandaag 22 kilometer vol bergen en dalen hebben afgelegd, voelen we ons ijzersterk. Een stuk beter dan gister, toen we een dip hadden. De pas was nog ver, de backpack leek van lood en we moesten elkaar steeds weer even opladen. Gelukkig is de vreugde vandaag weer groot en we genieten van het veranderende landschap. De valleien liggen ver achter ons, de rotswanden worden groter, de palm-en sinaasappelbomen hebben plaatsgemaakt voor loof- en later naaldbomen, vlinders en vogels maken plaats voor jaks, ezels en geiten en de bewoonde wereld lijkt ver weg.

Het harde Nepal

We halen sterke Nepali in die de meest zware ballast de bergen op dragen. Van gasflessen en eten tot stenen en meubels; alles gaat op hun rug omhoog. Dit zijn de momenten waarop het gewicht van onze rugtassen flink in perspectief wordt geplaatst. Hoewel het gebied langs het Annapurna Circuit financiële steun krijgt door de vele toeristen die de tocht jaarlijks maken, komen we iedere dag in aanraking met het harde leven in dit arme land. De dragers, de boeren, de eigenaren van kleine eettentjes; zij hebben niet de vrijheid om deze trekking te doen, maar werken dag in dag uit om hun familie in leven te houden.

Toch is de lach van de Nepali groot en geven hun enthousiaste begroetingen ons veel energie. We smelten bij de kinderen die vrolijk hun handen samenvouwen en Namaste roepen. Ze hebben duidelijk plezier door de trekkende westerlingen en geven ons daarmee een grote glimlach.

Iedere twee uur komen we een dorpje tegen. We stillen onze honger met chocolade- en mueslirepen en kijken steeds weer uit naar onze favoriete lunch en diner: Dal Bhat. Deze linzenschotel eten de meeste Nepali twee keer per dag, hun hele leven lang. Overal wordt de Dal anders klaargemaakt, waardoor het steeds weer een feestmaal is. Ook de knoflooksoep is een vast item op ons menu – een heerlijke opwarmer op de koude hoogtes en een goed middel tegen hoogteziekte. Met een kop gember- of citroenthee is de dag compleet en vallen we, iedere dag weer, heel vroeg in een diepe slaap in de eenvoudige lodges.

Onze natuurlijke wekker zorgt ervoor dat we voor zes uur wakker zijn en de trekdagen beginnen vroeg. Juist die ochtenden, als de zon nog maar net boven de bergen uitkomt, zijn het mooist. De lucht is felblauw en het is verkwikkend fris. Het enige geluid om ons heen is de woeste rivierstroom, onze voetstappen die gestaag de bergen opgaan en het tikken van onze trekkingstokken.

Koude en gevaarlijke hoogtes

Als we hoger in de bergen komen, wordt de lucht kouder en ijler. We zijn sneller buiten adem en moeten regelmatig stoppen om de ademhaling rustig te krijgen. Vanaf het moment dat het Annapurna Circuit boven de 3000 meter komt, worden de loopdagen korter. Stoer doorlopen heeft geen zin, want hoogteziekte is een serieus probleem. Wij houden ons dan nu ook braaf aan de geadviseerde route. Dat betekent ook dat we een rustdag houden in Manang. Toch is een rustdag hier geen luierdag. We maken korte hikes naar hogergelegen plekken, zogenaamde acclamatiseringhikes, om ons lichaam te laten wennen aan de hoogte. Toch beseffen we iedere dag weer dat het flink mis kan gaan, omdat de evacuatiehelikopter dagelijks doodzieke mensen oppikt.

Hoewel we de pas vanaf nu zien liggen, is stevig doorstappen niet aan de orde. De lucht is ijl en na iedere klim hijgen we uit. Langzaam maar zeker komt de dag toch dichterbij. Nog maar een paar dagen geleden liepen we te zweten tussen de palmbomen en nu komen de bergtoppen wel heel dichtbij. Het is intussen gaan sneeuwen en ‘s nachts vriest het flink. Iedere avond praten we met medetrekkers over de spannende uren die voor ons liggen. De Annapurna loop je namelijk niet alleen. Jaarlijks trekken bijna 90.000 mensen door het gebied en vooral in oktober en november kom je constant dezelfde mensen tegen. Ieder met een eigen verhaal, jong en oud en overal vandaan. De laatste nachten voor de pas kruipen we in al onze kleding diep weg in de slaapzakken. Ook dit is de Annapurna. De kou maakt de stukken naar de pas zwaarder, maar geeft het een fantastische extra dimensie.

De grote dag

De wekker haalt ons uit een onrustige slaap. Het is een uur voor zonsopgang, er ligt verse sneeuw, het is kraakhelder en ijskoud. Boven ons zien we een enorme sterrenhemel en er gaat een sensationeel gevoel door ons heen. We voelen ons goed en kijken uit naar de kilometers die voor ons liggen.

De sneeuw kraakt onder onze schoenen en langzaam komt de zon op. Het prachtige sneeuwlandschap voltrekt zich voor ons en we lopen met een permanente glimlach richting de pas. Lopen op ruim 5000 meter hoogte is zwaar, maar de adrenaline giert door onze lichamen. We zigzaggen door de bergen en maken nog een laatste grote bocht.

Dan komt het magische moment. Het moment dat onze keel dichtknijpt en tranen losmaakt. De kleurrijke vlaggetjes wapperen ons tegemoet. Daar ligt Torong-La. Om ons heen ligt een panorama van besneeuwde bergen. Het geluid om ons heen verstomt. We zijn sprakeloos en diep geraakt door het wonderschone landschap en onze prestatie.